Çoğul Acıyla Gülmek

Oturdum ölümü örüyorum. Öfkemi üç ip yumağı; sevincimi birkaç gülücük boyu artırıp; sayımsız çile uzunluğu ekliyorum Oturdum ölümüme nakışlar döküyorum; üç ters bir düz bir, ine çıka düz üç, hep ters. Kara kışa Kızılay'da üç kez beş başlıyor bir yirmiyedi iki oniki gidiyorum Burukça burma deseni… orada kesiyorum Oturdum ölümü geleceğin gözüyle gözlüyorum. Devrime açık avucu güzel kokulu günler deriyor yüzüne sürüyor, alnına bir de kanayan halka Ben böylesi ölümü ayakta öpüyorum Oturttum ölümümü emeğimi giydiriyorum. Avucundaki çıplaklığı emiyor bir boşluk, gölgesini bulamayan yatay halk siluetini. Moderni dışardan postta amudî tekil feodal İkibine üç giriyor çoğul acılarımla gülüyorum