Dedi Ki

Güle baktı düşündü bir görünmezi görür gibi ılık bir rüzgâr esti kadına dönüp gülümsedi Ufuk kızıl, güneş battı batacak gül aşk kokuyor duyulmuyordu bülbülün sesi Yavaş, hafif, yumuşak bir başkaydı rüzgâr adam ürperdi Aşıkları anımsadı bülbülü, Kerem'i, Tahir'i. rüzgârla kıyasladı olmadı Ferhat'ı, Karacaoğlan'ı ve kendini Uzaklara uzandı gözleri dalgın dalgın mırıldandı bir boşluğu doldurur gibi Ey rüzgâr! binlerce aşık yandı narına hangisi basabildi uçurumda açan gülü senin gibi bağrına. Sen öpüp okşarken dikeninden yaprağının en iç kıvrımlarına aşık mı sayılır bülbül her seher şakımakla Yeniden kadına döndü vermeni istiyorum verdiği gibi kendini gülün rüzgâra dedi baktı sulara