Orkide Kökleri

İçimde inceden saran bir sevda Humusta orkide kökleri gibi Uzağında ışığın ve ısının Tepemde çağların paslı bilinci Çığlıklar yuvalanıyor sesime Sürdürmeyen filizi Boylansa da bazen karanfillerde Yarından geç, çiğdemlerin düğünü Şaşkınlığını yaşıyorum Hücresinde deprem olmuş mahpusun Ateş esmesi göklerimde Dudağımda alevlenen soluğun Başka zamanlar mı taşındığımız Coğrafyam mı göçüyor Neden aranıyorum kararan bulutlarda Tende kanayan yara, gözden akıyor neden Uçup gidiyorum uzaklarıma Güllerde sürüyorum aşkın izini O arı, yine ucunda düşüncemin Emeğinden alan bilgeliğini Ne yeri, ne zamanı diyor ağlamanın Güllerin özsuyuyla yoğurup Damıtma mevsimidir Sevdanın peteğine, liflerden alınanın