Olmasaydı

olmasaydı/ o söylenmemiş söz girmeseydi keşke aramıza, keşke suskun ve keskin dilimizi, atsaydık dipsiz kuyulara; o yaşanmamış an yaşanmasaydı keşke, keşke, birbirimize batan bakışlarımızı gömseydik toprağa, o ölü dokunuşlar girmeseydi keşke aramıza; ne olurdu öfkemizi soyunsaydık bir anlık derin bir soluğa, vahşi atlar gibi şaha kalkan ruhumuzu, bıraksaydık kendi özgür otlağına, parmak izlerimizin yaraladığı o kadehleri, keşke parçalasaydık ölü kelimeler sunağı dudağımızda, o şaraba, o ekmeğe ve ahde vefaya, o mum aydınlığına bir küfrü sığdırmak yerine, inansaydık keşke birbirimize; olmasaydı, yaşanmasaydı keşke o yaşanmamışlık, gece yalnızlığında küçülen tedirgin sokaklar gibi, yağmasaydı o kar, gölgemizi soğutan camlara, o şubat erimeseydi o sokak lambası aydınlığında, karanlık başını koymasaydı rüya huzuru yastığımıza, o yorgan, toprak doğurganlığında örtmeseydi keşke günahlarımızı, buz ölüsü bedenimiz çivilenmeseydi keşke hırsa, o öfkeli çığlık çaresizliğin suyunu bulandırmasaydı, parça parça kanatsaydı damağımızı o hıçkırıklar; olmasaydı, temaslarımız yaralamasaydı keşke bizi, yanıp kül olsaydı o mütereddit dili bedenimizin çıkmasaydık insan olmaktan, o yaşanmamışlığı keşke, yaşamasaydık en baştan, daha çok kadın, daha çok erkek kalsaydık keşke, keşke, ilkel yanımız çıkmasaydı günyüzüne; daha çok insan kalbilseydik keşke!