Çiçek gibi büyüttük içimizdeki sevgiyi

çiçek gibi büyüttük içimizdeki sevgiyi fikrimin ince gülü ömrümün türküsüydün bir söz söylenmesin coşardı gönüller dokunamadığımız kör düğümdü hasretlik ben ankara semalarında bir delikanlı sen gurbet yollarında bir sevdalı... ben sana hasret gelecek hazırlarken sen bugünün telaşında bir garip çiçektin demiştim, çiçek sensen toprak benim beslerdim seni olmasaydı bu zulüm demiştim ki arı sensen çiçek benim verirdim sana balımı hesapsız gülüm ankara semalarında kanayan bir yara sel suyu sebep değil bu tarumarlara kanıyor diyorum kanıyor be anlasana sensizlikten hasretle açılmış bu yara ankara.. ah eski dostum cancağızım... nasıl da anlayamadım seni bıraktım... rüzgarların çığlık atardı sokaklarında şimdi anlıyorum sokağındaki bir yara. şebnemin yandığı o mor salkımlı sokaklar mor salkımlı sokak mıydı şebnemsiz olan şebnem miydi mor salkımlı sokaksız kalan ve benim gibi sevdalısına susayıp kanan! yanar, yanar.. seninle dinerdi gönlüm demeseydin o yalanları ölmezdik gülüm keşkeler sardı etrafımı sonunda zulüm keşke ölmeseydik, yaşasaydık be gülüm şimdi nerde bulacağım hayatın anlamını derler ki insan yaşayamaz kalmadı mı tadı hiç olur mu kış baharsız? Kalır mı tadı? ebedi kalacak mı ki gönlümdeki tılsımın adı vardı gönlümüzde büyük garip bir telaş demek ki aşkımız için verdik biz savaş gelmişiz yolun sonuna bitti mi ki bu aşk keşke be keşke, keşke bitmeseydi bu savaş