Yitirilen

Ola ki yürürüm bir başka aşka Ya da yürürüm mavi olmayan bir gülüşe Unutma ki ilk aşk olduğum sensin Aşık olduğum değil... Karanlıkla süzülüyor içime yıkım. Dur diyorum.Yıkılıyorum. Uçurumları baş ucuma koyuyorum sonra. Okşuyorum rüzgarda saçlarını, sıcak;ılık bir koku siniyor yüreğime. Gitme diyorum gitme.Düşüyorum. Sonra beni soruyorlar bana, tanımıyorum diyorum,daha hiç karşılaşmadık. Aynı çizgide bilge sus umu dinliyorlar, ben sustukça. Yazık;bir çığlığın doğuşu gibi ölüyorlar; Önce bir bir sonra hepsi. Sonra bir uçurumlar kalıyor,birde yıkımlar. Verilen herşey borçmuş gibi alınıyor; Önce bir bir sonra hepsi... Sonra bir ben kalıyorum,birde yalnızlık... Uçurumlar,yıkımlar,ben ve yalnızlık... Zorlu bir savaşın unutulmuş cesetleri gibi, yatıyorsuz yan yana... Öpüşüyoruz,sevişiyoruz da hatta... Herşey oyunun yasaklarına uygun, bir günah oluyor. tek umudumuzu göğe gelin ediyoruz, telli,kanlı düğün işte. Üşüyor saçların biliyorum.Dargınmısın? Bu baharda mayısa bıraktığım gibi misin hala? Vurulmuş çocuk gibi büyümemiş içindeki hüzün. Hala kaçıyormusun zamansız, gözlerini bırakarak birilerinde... Hala ellerinden tutup sevgileri, dipsiz kuyuya salıyormusun ağlayarak... Hala öyle savruk bir gök hala yerini yurdunu bulamamış bir mavi. Küçücük bir dokunuşla son sevilen olabiliyor musun? Kendin kadar aklımdasın. Ve aşkını yitirmiş bir Tanrı. Çoğalan sızısıyla mutlu bir yara. Öylemisin esmerim,kumralım,sarışın yoldaşım. Öyle bıraktığım gibimisin? Gerçeği yakmada hala ustamısın? Yoksa çırakmı yanarken yalanda? Saçlarıma dolanan aydınlığımsın. somutlaştıramadığım tek imgemsin şiirde. Anlattıkça eksilen tek anlam,anlattıkça eksilen tek anlam... Hala bıraktığım gibimisin? Yoksa beni bıraktığın gibimi? Kaç mevsimsiz kar düştü toprağıma, kaç mevsimsiz kar düştü benim toprağıma Hala bıraktığım gibimisin YOKSA BENİ BIRAKTIĞIN GİBİ Mİ?