Yitirilen

ola ki yürürüm bir başka aşka , ya da yürürüm mavi olmayan bir gülüşe.. unutma ki tek aşk olduğum sensin , aşık olduğum değil.! karanlıkla süzülüyor içime yıkım.. ” dur ” diyorum , yıkılıyorum.! uçurumları baş ucuma koyuyorum sonra , okşuyorum saçlarını rüzgarda , sıcak , ılık bir koku siniyor yüreğime.. ” gitme.! ” diyorum.. ” gitme.! ” düşüyorum.. sonra beni soruyorlar bana , ” tanımıyorum ” diyorum. ” daha hiç karşılaşmadık.! ” aynı çizgide bilge susumu dinliyorlar , ben sustukça.. yazık.! bir çığlığın doğuşu gibi ölüyorlar.. önce bir bir.! sonra hepsi.. sonra bir uçurumlar kalıyor , birde yıkımlar.. verilen her şey boşmuş gibi alınıyor. önce bir bir.! sonra hepsi.. sonra mı ? bir ben kalıyorum , birde yalnızlık.. uçurumlar , yıkımlar , ben ve yalnızlık.! zorlu bir savaşın unutulmuş cesetleri gibi yatıyoruz yanyana.. öpüşüyoruz , sevişiyoruz rahat.! her şey oyunun yasaklarına uygun bir günah oluyor. tek umudumuzu göğe gelin ediyoruz , telli kanlı düğün işte.. üşüyor saçlar , biliyorum. dargın mısın ? bu baharda mayısa bıraktığım gibi misin hala ? vurulmuş çocuk gibi büyümemiş yüreğinde hüzün. hala kaçıyor musun zamansız gözlerini bırakarak birilerinde ? hala ellerinden tutup sevgileri dipsiz kuyuya salıyor musun ağlayarak ? küçücük bir dokunuşla son sevilen olabiliyor musun ? kendin kadar aklımdasın.! hala öyle savruk bir gök , hala öyle yurdunu yatağını bulamamış bir mavi , ve aşkını şaşırmış bir tanrı.! çoğalan sızısıyla mutlu bir yara.. öyle misin mavi gözlü sarı saçlı yoldaşım ? öyle bıraktığım gibi misin ? gerçeği yakma da hala usta mısın ? yoksa çırak mı yanarken yalandan ? saçlarıma dolanan aydınlığımsın.. somutlaştıramadığım tek imgemsin şiirde. anlattıkça eksilen tek anlam. hala bıraktığım gibi misin ? yoksa beni bıraktığın gibi mi ? kaç mevsimsiz kar düştü toprağıma ? hala bıraktığım gibi misin ?