İltihap

sular çekilince ay ürkek bir koyun oluyor göğe ceketimi alıp şehre soyguna iniyorum gece oldu mu çocukları katlayıp kaldırıyor sokak ekmeğin koktuğu yerde beni bekliyor yârim salyalar, şüpheler ve endişeler saçarak elimde bir mektup var kimden bilmiyorum kelimeler sürülmüş lügatlerin namlusuna öyle bozulmuş, öyle bozulmuş ki seni anlamak ey suyun kıyıya bıraktığı köpük düşmüş bir kaledir artık okumak ne yapsam denk düşmüyor birden vazgeçiyorum paketime bakıyorum: son beş sigara o denli, o denli uzaksın ki yarama aramızda dolaşmak için uyuyorum kitaba bir süre sayfaları çevirir gibi yapıyorum çalıyorum anlamları salıyorum kuşluğa sırtımı çıkarıp asıyorum kamburumu iskeletim külçe gibi direniyor boşluğa incitmesin kabre giren gövdeni toprak kıpırdan rüzgar çıkmasa da bu gün akşam olacak kutsamadan sev kutsamadan terk et evlerini tufanın biri nuh’u aramaya koptu say ellerimi ey sürgün yaram sızlayabildiğin kadar sızla dört duvarı bulanlar çatısız da sevişiyor enfes bir nefestir terin, raptoluşum bahane ama tenhan yine uzak yine yalnız kendine çalışıyor