İstasyon Dâr

biz trenleri kaçırmakla meşhuruz hafız kıyısına vurmuşuz gülüşün ve öpücüklerin öyle alnımızdan vurmuşlar ki alnımız alnımız ölmüş de biz hala yaşamaktayız sevmek enayilik susmak pek akıllıca gizlenmek maskelenmek gerdanlarda bir muska enayi eniyi’den bozmadır hafız çıplaksan cesursundur korkunun tasmasında affetmek gayrimeşru çocuğu bu dünyanın bisiklete binersin ve o bisiklet düşer yara’lanır yar’alanır aralanırsan anne karşılıksızdır babalık pişer okursan kaderin olacak hafız ellerinle tutuşan o kapalı zarf mektuplar en yakın yerlerden gelir erkek desen gırtlak kadın desen harf yorgunların uykusuna ağır sinekler konar karanlık derişince aşkı rüyalar sunar yusuf dalar uykuya kuyu dertten depreşir çok alçaktır yeryüzü göğ oldukça çiftleşir kuşlar kanatlarından doğarlar hafız tartılıp kenara konulur uçuşlar ölüp baksak ortasından yırtılır feza boyna unutmak düşer ipe hatırlamak eza istasyonlar güneye doğru çoğalır yağmur yağar sırılsıklam çalınır şarkı neşet baba demişti unutma hafız: sevmeyene akmaz sevginin arkı