Üşüyorum Az Toprak Ört Üstüne!

adresini bilen birer at gibi koşuyorduk surlara kızıl viranelerden hırkalara sırlara ay doğdu dolun kapı açıldı ben bu bahçenin kara tonlarındanım dinleyecek çok sözüm vardı sana günlerden sekizdi aylardan on üç bir mavi kendini suya doğru eğmişti nefes alıp vermekti yaşamanın ruhsatı tespihim vardı benim plastik bir otuzüçlük seni öpmek helaldi kaçırmadım fırsatı tövbelerin çağında yaşıyoruz sevgilim günahlar serin bir rüzgar gibi yalıyor şehrin tüylerini içip içip sahile iniyor trafo ve altın karşılaşan bütün şeyler arasında seni sevince ben bu bahsi kefaretle kapattım yıldızlar her zamanki gibi yüksekteydiler gözlerin kum sergisi denizin altlarına ellerin tutamayacağım bir tümsekteydiler kayıt altındaydı adın bir devlet seni çepeçevre sarmıştı gecenin esmerliği güneşin sarışınlığı bir denizi iki deniz yapan dudak ben bu bahçenin kara tonlarındanım hayallerim aklımı beş yerinden yarmıştı ruj izi pembe pembe ağardı köpüğe bir dalga vurup yuttu babamın saatini zaman zaten yalancının tekidir babası saatsiz kalan çocuklara sor beklemek sana doğru durmadan yürümektir ama dönüp dünyaya bakıyorsun geriye tel örgüler kusuyorsun abaların altına kesilen dalıyla tutuşan bir ağaçsın ben bir kere trene binmiştim mavi nereye gidiyorsa... gerisi kalsın! biliyorum aslında sen de haklısın çiçekler çok çeşitli çiğdemler ve çilekler boyası dökülmüş evleri biliyorsun toprağın altında bir başına kemikler sevgilim nasiplerle açılıyor darın odaları senin de evine şöyle bir avlu saplansın düşündükçe dehlizlerin uzuyor ha uzuyor gönül bu beklemeye söyle nasıl katlansın