Tanrı Bana Uğramadı Bu Gece

tanrı bana uğramadı bu gece süt dökmüş kedilerle sarmaş dolaş uyudum bir ara terk etmiş gibiydim bedenimi çengilerle çalgılarla yalanlar dolanlarla çok kalabalık dünya! korkuyorum, ukala yastıklara gömüyorum yüzümü kapıları kitliyorum; perdeleri balmumuyla yapıştırıyorum sokağa yine de yer kalmıyor bana; çok kaba bu dünya odam çok sıkışık, ruhum görünüyor aynada eğri büğrü, kaotik ve beşgen şeklinde içinde yumuşak bir yuvarlak var, içimde yumuşak bir nesne ok atıyor kendire içim dışım tanrılara gebe, aksi gibi hiçbiri uğramıyor bana bu gece! ben solak bir peygamberim tersinden okuyorum bildiğim duaları bilmediğim dualar zaten latince zaten annem doğururken öldürmüş beni babam durmadan bir mahzene indirmiş basamağı gevşemiş bir merdiven şeklinde kırık bir yer aynası durup dururken kendimi yansıtıyor üstüme odam çok kalabalık, rüyalarım karışık kadınlar nasıl yatırdıysa artık yatağıma o incecik, o upuzun bacaklarını hepsi tövbe mis kokulu, eğri büğrü tövbe yalamaya doyulmaz birer haç şeklinde tanrı bana uğramadı bu gece! (Varlık 1185, Haziran 2006)