Teşekkür Ederim Baba

teşekkür ederim baba, kırılgan bir yaz tozlu urbalar, gri bulutlar bıraktın bana taş duvarlar bıraktın, birkaç metre telörgü gözaltları kırışmış mor bir kelebek bıraktın. uçmak adına teşekkür ederim baba kapıları zorluyor karanlık bir gelecek taşlar yakıştırıyor başımıza çürük hurma dalından suçlu bir peygamber çiçeği gibi uzatıyor boynunu rengini kaybeden gece teşekkür ederim baba. sevişirken bile bir ilkokul sessizliği yerleşiyor tenime çok kapalı adamlar, inan ki korkuyorum giriyorlar duvardaki yaşlanmış che posterinden içeriye sanki anlamsız bir savaşın tarihini şaşırmışım gibi tek ayak üstünde duruyorum caddede kulağımı çekiyor sanki bir kaybolmuşluk duygusu bakıyorum ormanlar kuruyor, gülüşler çürüyor saçlarım dökülüyor aşklarımın üstüne yenildim. korkmuyorum bunu söylerken korkmak eski bir yalanı yeniden yeşertmektir hayatın uçuruma en yakın kıyısında diğer kadınlar bilir: aşk uslanmamaktır bir bakıma hayat da teşekkür ederim baba