شمارهٔ ۱۳۲

ا امیر معزی نیشابوری
0 Altın Yaprak
روی او ماه است اگر بر ماه مشک افشان بود قد او سروست اگر بر سرو لالستان بود گر روا باشدکه لالستان بود بر راه سرو بر مه روشن روا باشد که مشک افشان بود دل چوگوی و پشت چون چوگان بود عشاق را تا زنخد انش چو گوی و زلف چون چوگان بود گر زدو هاروت او دلها به درد آید همی درد دلها را زد و یاقوت او درمان بود عنبر از زلفش همی بارد چو در مجلس بود گوهر از تیغش همی بارد چو در میدان بود دوستان را بوی آن عنبر نشاط دل دهد دشمنان را عکس آن گوهر بهشت جان بود من به جان مرجان و لؤلؤ را خریداری کنم گرچه دندان و لب او لؤلؤ و مرجان بود هر زمان گویم به شیرینی و پاکی در جهان چون لب و دندان او یارب لب و دندان بود راز من در عشق او پنهان نباشد تا مرا روی زرد و باد سرد و دیده گریان بود هر سه پیش مردمان هستند غمازان من هر کجا غماز باشد راز کی پنهان بود برکنار خویش رضوان پرورید او را به ناز حور باشد آن که او پرورده رضوان بود ترک من حورست و از رضوان به شب بگریخته است تا به خدمت روز و شب پیش شه ایران بود شاه شاهان ارسلان ارغو که باشد تا جهان در جهانداری به جای ارسلان سلطان بود فیلسوفانی که در احکام بشکافند موی حکم کردستند کاو را بر جهان فرمان بود کلی و جزوی است از تأ ثیرگردون هرچه هست رای او زین هر دو معنی هر چه خواهد آن بود این غزل بر وزن آن گفتم که گوید عنصری تا همی جولان زلفش گرد لالستان بود

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.