شمارهٔ ۴۸

ای آفتاب یغما ای خلخی نژاده هم ترک ماه رویی هم حور ماه زاده هستی به مهر و خدمت استاده و نشسته هم در دلم نشسته هم پیشم ایستاده گه راز من گشایی زان زلفکان بسته گه اشک من گشایی زان دو لب گشاده تو سیم ساده داری در زیر مشک سوده من لعل سوده دارم بر روی سیم ساده گر بی تو شادی آرم یارم مباد شادی ور بی تو باده نوشم نوشم مباد باده دارم ز دست عشقت دو دست بر سر و دل بر سر یکی فکنده بر دل یکی نهاده از دیده آب ریزم وز دل فروزم آتش با هر دو چیز هستم خرمن به باد داده دیدم بسی عجایب زین طرفه تر ندیدم چشمی پرآب و آتش بر خرمن اوفتاده