شمارهٔ ۷۶
ا امیر معزی نیشابوری
0
Altın Yaprak
گر ابر به جود خویشتن را چو تو خواند
فراش تو بود او همی گرد نشاند
هر چند بسی گهر پراکند و فشاند
آخر گهرش نماند و بی کار بماند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş