Kan...

Öyle dolu oluruz ki bazen, yüzleşemeden daha kendimizle, o garip matemi sarar bizi çaresizliğin Konuşmaya kalksan karışır kelimeler... Ağlamaya çalışsanda kurudur göz bebeklerin Öyleyse gülmek...gülmek zaten ölmektir... Nefes alabilmek değildir çözüm her bir alış yayılır verem gibi ciğerlere Bütün kelimeler kandır artık ve de bitmez dilde kör bağışıklık Olur da yazarsam bir gün... Yine Kan! ! Olurda ağlarsam yıkılır gururumun duvarları, kaskatı kesilemem geceye Sonum olmaz ve sorumzsuzluğu kıskanır ölüm... Ağlayamam belki bakarsın Yine Kan! !