غزل شمارهٔ ۳۱۰
ا انوری ابیوردی
0
Altın Yaprak
آخر ای جان جهان با من جفا تا کی کنی
دست عهد از دامن صحبت رها تا کی کنی
چون به جز جور و جفاکاری نداری روز و شب
پس مرا بیغاره مهر و وفا تا کی کنی
باختم در نرد عشقت این جهان و آن جهان
چون همه درباختم با من دغا تا کی کنی
چون کلاه خواجگی یکباره بنهادم ز سر
جان من پیراهن صبرم قبا تا کی کنی
از وفای انوری چون روی گردانیده ای
شرم دار از روی او آخر جفا تا کی کنی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş