غزل شمارهٔ ۸۷
ا انوری ابیوردی
0
Altın Yaprak
هر کرا با تو کار درگیرد
بهره از روزگار برگیرد
به سخن لب ز هم چو بگشایی
همه روی زمین شکر گیرد
چون زند غمزه چشم غمازت
دو جهان را به یک نظر گیرد
چشم تو آهویی است بس نادر
که همه صید شیر نر گیرد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş