قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲

ای سخا را مسبب الاسباب وی کرم را مفتح الابواب آستان تو چرخ را معبد بارگاه تو خلق را محراب کف تو باب کان پرگوهر در تو باب بحر بی پایاب عنف تو در لب اجل خنده لطف تو در شب امل مهتاب صاحبا گرچه از پرستش تو حرمت شیب یافتم به شباب از حدیث و قدیم هست مرا آستان مبارک تو مآب بارها عقل مر مرا می گفت که از این بارگاه روی متاب مایه گیرد صواب او ز خطا گر درنگت شود بدل به شتاب زودجنبش مباش همچو عنان دیرآرام باش همچو رکاب دوش با یار خویش می گفتم سخنی دوست وار از هر باب تا رسیدم بدین که عقل شریف می نماید مرا طریق صواب کرد در زیر لب تبسم و گفت ای تو را نام در عنا و عذاب نه سلام تو را ز بخت علیک نه سؤال تو را ز بخت جواب طیره ای گاه سلوت از اعدا خجلی وقت دعوی از احباب تو چو هر غافلی و بی خبری تن زده ستی در این وثاق خراب روز و شب محرم تو کلک و دوات سال و مه مونس تو رحل و کتاب نه تو را راحت بقا و حیات نه تو را لذت طعام و شراب رمضان آمد و همی سازند کدخدایی سرا اولوالالباب نزنی لاف خدمت اشراف نکشی بار منت اصحاب هم غریو تو چون غریو غریب هم خروش تو چون خروش غراب چون فلک بی قراری از غم و رنج چون ملک بی نصیبی از خور و خواب معده و حلق ناز و نعمت تو طعمه صعوه و گلوی عقاب گرچه در بذل و جود بنماید سایه صاحب آفتاب و سحاب گرچه بر خنگ همتش گیتی هست بی وزن تر ز پر ذباب گرچه اقبال او که دایم باد از رخ ملک برگرفت نقاب تشنگان حدود عالم را در یکی جام کی کند سیراب در سمرقند و در بخارا هست قدری ملک و اندکی اسباب دخل آن در میان خرج فراخ دیو آزرم را بود چو شهاب محرم من تویی مرا هم تو به سر آن رسان ز بهر ثواب بشنو این از ره حقیقت و صدق مشنو این از ره حدیث و عتاب یک مه از عشق خدمت صاحب مکش از روی اضطراب نقاب