قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۳ - در مدح عمادالدین پیروزشاه عادل

زهی بگرفته از مه تا به ماهی سپاه دولت پیروز شاهی جهانداری که خورشیدست و سایه یکی شاهنشهی دیگر الهی خداوندی که بنهادند گردن خداوندیش را تا مرغ و ماهی همش بر آسمان دست اوامر همش بر اختران حکم نواهی جهان بر هیچکس تا مرجعش اوست ندارد منت مالی و جاهی اگر پیروزه در پاسش گریزد که آمر اوست گیتی را و ناهی به کلی رنگ رویش فارغ آید چو رنگ روی یاقوت از تباهی وگر خورشید روی او بخواهد فرو شوید ز روی شب سیاهی ز رایش چاه یوسف بی اثر بود وگرنه یوسفی کردی نه چاهی در آبادی عالم تو توانی که از هستی خرابی را بکاهی زهی باقی به عونت عهد عالم چنان کز عدل باشد پادشاهی نه پیش آید نفاذت را توقف نه دریابد دوامت را تناهی جهان همت تست آنکه طوبی کند در روضهای او گیاهی یکی عالم تویی وان کت ببیند ببیند کل عالم را کماهی در آن موقف که از بیجاده گون تیغ شود رخساره ارواح کاهی سنان خندان بود او داج گریان خرد مخطی شود ادارک ساهی به هم آوازی تکبیر گردد صدای گنبد گردون مباهی امل چون صبح شمشیرت برآید بدرد جامه چون صبح از پگاهی کند اعدای ملک از ننگ عصیان به دل گویان کجا بد بی گناهی تن تیغ ترا از تن قبایی سر رمح ترا از سر کلاهی جهانی یک به دیگر می پناهند تو از یزدان به یزدان می پناهی الا تا بلبل از یک گونه گفتار دهد بر دعوی بستان گواهی جهان بستان بزمت باد و بلبل درو نوعی ز اصحاب ملاهی قضا را حجت آن بادا که گویی جهان را شیوه آن بادا که خواهی