رباعی شمارهٔ ۳۳۱
ا انوری ابیوردی
0
Altın Yaprak
چون پای همی تحفه برد هر جایم
وز پای به پای آمدنی می آیم
دستم شکند فلک من این را شایم
آری چو گزیز نیست باری پایم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş