شمارهٔ ۴۰ - فی‌الحکمة

آن شنیدستی که روزی زیرکی با ابلهی گفت کین والی شهر ما گدایی بی حیاست گفت چون باشد گدا آن کز کلاهش تکمه ای صد چو ما را روزها بل سال ها برگ و نواست گفتش ای مسکین غلط اینک از اینجا کرده ای آن همه برگ و نوا دانی که آنجا از کجاست در و مروارید طوقش اشک اطفال منست لعل و یاقوت ستامش خون ایتام شماست او که تا آب سبو پیوسته از ما خواسته است گر بجویی تا به مغز استخوانش زان ماست خواستن کدیه است خواهی عشر خوان خواهی خراج زانکه گر ده نام باشد یک حقیقت را رواست چون گدایی چیز دیگر نیست جز خواهندگی هرکه خواهد گر سلیمانست و گر قارون گداست