شمارهٔ ۲۷ - در قناعت و صبر گوید
ا انوری ابیوردی
0
Altın Yaprak
ای بس که جهان جبه درویش گرفته
از فضله زنبور برو دوخته ام جیب
واکنون همه شب منتظرم تا بفروزند
شمعی که به هر خانه چراغی نهد از غیب
آن روز فلک را چو در آن شکر نگفتم
امروز درین زشت بود گر کنمش عیب
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş