Simavlım

Simavlım Bir gün Mutlu olmadan ölürsem Karanlık odamda Soğuk yatağımda sensiz Beni yaşlı bir çınarın Dibine göm Özlemini duyduğum Simavlımın hasretini aratmasın Sımsıkı sarsın dalları Yapraklarından Nisan yağmuru damlasın Susuzluktan kurumasın dudaklarım Mezar taşım Gövdesi olsun Konuşsun benimle Dallarına konan kuşlar Çünkü Yalnızlıktan korkarım be simavlım Konusşun dalları Kışın rüzgarından, karından Baharın hasret bilmeyen aşklarından Simavlım Mezarıma Çiçek koyma, çiçek nedir Sevdası nasıldır bilemedim Filizlenemeden soldum Simavlım Duygularımı sana anlatamadan yıkıldım Benden geriye Bir kalemim Bir de seninle dolu Defterim var Onlar hep orda kalsın Onlarla hatırlarsın belki beni Artık gücüm kalmadı Ellerim titremeye Gözlerim kapanmaya başladı Elveda karanlık odam, isli lambam Elveda yırtık yorganım, kirli çarşafım Sana özlemim, hasretim Yük olmadan Bilinmeyen bir yere Al götür beni be Simav'lım...