شمارهٔ ۱۱۳

بقید زلف تو جانم عجب گرفتارست ز بند دام تو جستن نه سرسری کارست ز مهر روی تو ذرات کون در رقصند جهان ز تابش حسن تو غرق انوارست درون پرده کثرت جمال وحدت دوست کسی معاینه بیند که مرد اسرار است یکیست عاشق و معشوق پیش اهل یقین دویی گمان کج احولی و پندار است سپاه عشق سراسر گرفت ملک وجود خرد ز دست تظلم بجان بزنهارست بمکر و عربده چشم تو ریخت خون جهان ببین که چشم معربد چه شوخ و عیارست جهان ز باده لعل تو مست و بیخبرند کجاست آنکه بدور لب تو هشیارست چه غم ز سرزنش دشمن و ز طعن رقیب بما اگر ز سر مهر یارما یارست همه جهان چو اسیری بدور رخسارت بگرد نقطه خال تو همچو پرگارست