شمارهٔ ۱۱۶

ازپرتو جمال تو عالم منورست وزسنبلت مشام دل و جان معطرست این جرم خور که جمله جهان روشن ازویست یک ذره ز پرتو آن روی انورست سلطان حسن روی ترا ملک هر دو کون بی لشگر و سپاه عجایب مسخرست غایت نداشت جلوه رویت از آن سبب هر دم بجلوه دگر و حسن دیگرست در تاب رفت زلف تو سرها بباد داد بازش ز پیچ و تاب چه آشوب در سرست چشمت بقصد کشتن من غمزه تیز کرد یارب که این چه ترکک بیرحم کافرست عقل بلند پایه بدرگاه شاه عشق هرگز نگشت محرم و چون حلقه بردرست کس با خودی نیافت ببزم وصال راه زیرا جناب وصل ازین پایه برترست در دام فتنه جان اسیری ز چیست گفت گفتم کزان سلاسل زلف معنبرست