شمارهٔ ۱۶

دوش اندر بزم وصل یار بودم تا به روز شب همه شب مست آن دیدار بودم تا به روز بی رقیب و مدعی در گلشن عیش و طرب هم نشین با آن گل بی خار بودم تا به روز گه گهی در خواب مستی بی خود و گاهی دگر در هوای روی او بیدار بودم تا به روز با خیال چشم مخمورش چو رند می پرست یک دو دم مست و دمی هشیار بودم تا به روز دل پی دلبر برفت و باز آمد دلبرم دور از آن مه بی دل و دلدار بودم تا به روز شب ز فکر زلف او جان بود اندر پیچ و تاب وز رخ او غرقه در انوار بودم تا به روز بی اسیری فارغ از اغیار و طعن مدعی در تماشای جمال یار بودم تا به روز