شمارهٔ ۲۳

من آن رند خراباتم که هشیارانه می نوشم من آن قلاش رسوایم که دایم مست و بیهوشم من آن دردی کشم که نام و ناموس دو عالم را ز بیباکی و استغنا بجام باده بفروشم منم آن بحر بی پایان که صد دریا و صحرا را بیکدم دم کشم هر دم ز مستی باز بخروشم منم آن عاشق بیخود که هم معشوقم و عاشق ندانم من منم یا او عجب حیران و مدهوشم شدم مست می توحید و از کثرت نیم آگه که در میخانه وحدت چو خم باده در جوشم من آن شهباز سلطانم که عالم شد مکان ما ولی عنقا صفت اندر خفا و نیستی کوشم چو از قید خودم مطلق اسیری نیستم الحق مکن بر حال عاشق دق نه من با عقل و باهوشم