شمارهٔ ۲۵۲

دیوانه عشق توام و ز عقل و دینم بی خبر تا مست دیدارت شدم از خود نمی یابم اثر ای همدم جان و روان جویی کنار از عاشقان با ما چرایی سرگران رنجیده ای از ما مگر در عشق تو بیچاره ام از خان و مان آواره ام از لطف خود کن چاره ام دیدار بنما یک نظر ای شاه عالم سوز من وی ماه جان افروز من ای ساز من ای سوز من کی بینمت بار دگر ای دلبر طناز من ای مونس و دمساز من ای محرم و همراز من درد مرا شو چاره گر ای آرزوی جان من ای جان و ای جانان من ای درد و ای درمان من در حال زار من نگر ای یار بی مهر و وفا داری سر جور و جفا گر زان که ریزی خون ما کردم فدایت جان و سر ای آفتاب خاوری ای رشک ماه و مشتری درد دلم چون بنگری باشی ز حالم باخبر آخر اسیری در نگر گر زان که هستی دیده ور من نور حقم سر به سر روپوش گشته در بشر