شمارهٔ ۴۰

مست و خرابم ساقیا در بازکن میخانه را بهر خمارم از کرم پرکن دگر پیمانه را مستم ز جام عشق تو دیوانه ام از شوق تو بنمارخ و دیوانه تر گردان من دیوانه را از چشم مست جادوت صد فتنه در هر گوشه است پندی بروی خوش بگو آن نرگس مستانه را گریار میخواهی بیامی خواره و قلاش شو بر پای مستان سربنه بگذار این افسانه را آن باده صاف بقا مینوش از جام فنا بشنو بگوش جان و دل پند خوش رندانه را چون عقل را بیگانگی پیوسته شد با عاشقی تو آشنای عشق شو بگذار آن بیگانه را زان بحرمی جویی روان سازم دگر در ملک جان معمورتر ز اول کنم باز این ده ویرانه را با چنگ و عود و ارغنون آیم بمیخانه درون آرایم از معشوق و می خوش مجلس شاهانه را دیدیم از عین العیانهمچون اسیری در جهان ما بزمگاه عشق او هم کعبه هم بتخانه را