شمارهٔ ۴۸۷

ز تاب آتش شوقت شدم مجنون و شیدایی چه باشد گر بمشتاقان جمال خویش بنمایی بیکدم شور و غوغای قیامت در جهان گیرد چنین سرمست از خلوت بصحرا گر برون آیی دل دیوانه از رویت نمیدانم چه می بیند که چون زلف پریشانت ز عشقش گشت سودایی چو هر جا حسن رخسارت دگرگون جلوه بنمودست دل دیوانه عاشق ازآن گشتست هر جایی دل و جان اسیران را ز دام غم کنی آزاد بشوخی گرنقاب زلف از رخسار بگشایی جهان آیینه عشقست اگر صورت و گر معنی دو عالم مست این جامند چه پنهان و چه پیدایی ز نام زهد و هشیاری اسیری ننگ میدارد چرا کو شهره شهرست در مستی و رسوایی