Susmuşum...

Bir bakışa şahlanan şiirlerime Gök yetmedi Dudağının bal haline kamaşırken gençliğim Her solukla bir mektup takıldı yürek telime Her ne kadar habersizsen de Saatlerce noktasız sohbetlerden Yorgun çıkan dinlenmeler Hüznün davetsiz gelişlerine koşarken Savurduğum kahkahaların gözyaşlarını Toplayıp avuçlarıma Doldurdum odamın sağına soluna Sustukça çığlıklanışları yayıldı Bastığım yerler bahçelere durdu Baktığım dağlar ufaldı da bana dev olmak düştü Karalardan seçip tüm renkleri Bir tek beyazı bıraktım sevgimin saflığına Özlemler değdirdikçe griliğini kavuşmalara Yılmayan bir direnç sarıldı kararlara Yine sayfalarıma kuruldum Ve konuştum Ve sustum Ve baktım anlamları anladığını sandığıma Kainatı alıp arkama bir tek olmanın hazzıyla Konuksuz konaklarda uyudum Sabahları içimin çokluğuyla çoğaltıp Güneşi gecelerime bile serptim Hep sana hep bana doladım buluşmaların çağlayan sesini Yazdım Hatta kazıdım satırları Dört dönen bir devri alem olurdu kelimelerimin uzunluğu Bazen süresiz ağlamalar yapıştı eteklerine gönlümün Haykırdım Bazen yüzümün gülen kırışıklıklarına yenildi ayazlar Yandım Yandıkça seslendi kalem Dondukça susmadı gölgelerimin kara bulutları Yeşil sendendi gökkuşağı benden Her birliktelikle rengarenk bir danstaydı beden Yumdukça gözlerini yeşil bir sızı sardı tenimi Yine seslenmeler yine şarkılar hapsetti ellerimi Sendendi bu sızı kıldan ince oldu boynum Her şekliyle sevdalı halimi anlattığımı ummuştum Bir gidişle anladım ki Sana dair yakanları yüreğimde unutmuşum Aslında ne çok susmuşum... (30 05 2008)