Susuşum Çığlığımdır

bir cümleyi birleştiren iki kelime bizi ayıracak sanki " artık yeter " derken sen yetersiz kalıyordu dimağımdaki tüm bildiklerim ve sen gönderiyordun beni gidişimde güneş yüzüme vuruyordu lâkin gölgem önüme düşmüştü bir susku dilime düştü bir çığlık gizledim susuşuma duyanı kör edecek kadar keskin bir susuş. ustura bir bakışta kesildi yürekler ciğere susuşum damladı kana bulandı imgeler dudağım seni kustu dilim bana ağladı gözümün çeperinde bir damla buz birikti avucuma tuzu damladı ağustosta zemherinin ayazıydı beni eriten yüreğim sancılarla kıvrandı ve sensizlik doğdu avuçlarıma. her ne kadar prematüre de olsa baktığını görmeyen gözlerim oldu nur topu gibi anasız ve babalı büyüyecek gözün aydın diyerek nice yalnızlıklar dile bana onları senli anlarla besleyeceğim. sessiz birkaç imgenin kuytusuna birkaç dudak izi bıraktın sadece hüzün sarkıtları kirpiklerinin ucundan damlıyor usulca ve düştüğü yer koza içinde buz yanığı. gidiyorsan eğer yada git diyorsan yüzüme bile bakmadan susuyorum çünkü susuşum çığlığımdır.