Boşluk

bilirim beyin kıvrımındaki boşluğu insana varlığını unutturur düşünce ve bilirim ruhta manevi sarhoşluğu varlığı eritir,madde uçurumdan düşünce düşünce anlarsın boşluğu ancak kollarını kanat gibi açarsın nafile yoktur etrafında bir dal tutunacak yoktur senden başka bir tek kafile bilirim o anda sevgili diye ruyalara sarılışını uyandığında anlarsın sarıldığın yastık dost diye baktığın heykellere darılışını düşünce dünyasında biz hep birlikte astık yalnız değilsin fikrim ve yüreğim ben de varım seninle o boşlukta tek kalmış ada gibi ummanda evim yalnız değilsin ben de uyanırım hep o kuşlukta sonra dar gelir bana dört duvar dar gelir sana kafatasım çıksak da dışarda gökkubbe var hapsolduk kendimize böylesi mahkumluğadır yasım ve anlarsın yalnız sana dar değil kafatasım dünyayı uzaydan seyreder gibi gittikçe küçülüyor gözümde biliyorum gittiğim yer bakii büyüyorum nokta gibi boşluğun özünde zordur yoklukta varlık görünce yutkunmak zordur böylesi boşluğa tutunmak ne görünür, ne maddedir ne cisim su paklamaz düşünce boşluğuna düştüğümden beri necisim.