Yitik
A
Ataol Behramoğlu
0
Altın Yaprak
yitik bir kent gibi yeniden keşfettim çocukluğumu
ben kazdıkça örtülen
sütunlar yıkılmıştı
çatılar göçmüş;
uzak konuşmalar,fısıltılar
geliyordu derinden
eski bir tavanarasında
buldum defterini aşkın
yazılar okunaksız
belli belirsiz çizgilerini
seçebildim bir kızın;
dağınık sesler birleşip
annemin sesi oldular
ve gökte
çocukluğumdan kalma yıldızlar...
geleceğe doğru koşan bir tren
taşırken beni bugüne
çocukluk günlerimdeki gibi
ağladım düşümde.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş