Özlenir K/adın

“ilk sen gittin b/ağrımdan Sonra tüm yalanlarım ardından…” gecenin koynuna uzattım ellerimi bir karanlık kavradı parmak izlerimi intiharına mektup bile yazamayan yalnızlığım gitse bile rehin bırakır ömrüme demini karanlığa alışana dek gözlerim; hısımıyım acının suretine secde edene kadar; varlığına yakarırım… gün var yaramı unuttum tuz bassalar sızlamaz, kanar… cinnet sularıyla yıkadığından beri özümü gözlerim öfkem ilmeğini boynumda sınar karalar bağlamaz bahtına yazgım kayba müpteladır hükmü verilmiş sızı aşka tövbe eder gibi k/adın s/aklar masumiyetini s/özlediği kızı aydınlığına karışana dek sözlerim; hasmıyım vuslatın yokluğunu ezber edene kadar; hayaline sığınırım… “Şimdi git d/ağladığın yaramdan Sonra tüm devalarım ardından…”