Kan Tadında Dizelere Yaslanmak

Bizdik, ihtişamı büyük yeleleriyle atlarımızı gecenin dipsiz buğusuna aldanarak dört nala koşturan, ölümün kefeni saran çapkın ve ipsiz kuyusuna soğuyan cesetlerin sarkıtıldığı kuyulara hepimiz kanayan bir yaranın kokusuna üşüşen kurtlarız en sonunda sofrasına buyur etsin diye başka yaralıların iniltilerine kulak kabartan... bir zorba acizliğinde kahkahalarla iştahı kabaran burkulan yüreklerin acısına sağırız. Açız, açlığımızla büyüyor zaferlerimiz kundakladığımız sofraların ihtişamıyla döktüğümüz kanların kokusuyla... Hep,yabanıl bir iklimin soğukluğu ciğerlerimizde bir tütün cıgarasına koyverilmiş aldanışı kana kana soluruz. Biz, en alışık olmadığımız yerlerimizden kanarız. Dizeriz, kan tadında dizeler sakilerin tepemizde tepsileri ile sulanırız. Bir iştahımız kalmıştır sadece iştahımız, son bir kudret son nefesimiz. serinleriz, serinleyince zamanı soğutur cesetlerimiz, ağzımızda yanık bir türkü ile ölürüz: Biz ölsek, başka kime sırnaşır ki hayat Kim koklar bizden başka taze fesleğenleri kanadı kırık bir kuştu bizi uçuran kanadık kırıldık... her yanımız salgılı günah gülleri.