Türküm

umutla başlayan her günün akşamında yorgun kaldırım taşlarında hüzünlere boğulmaktan yoruldum eğer ki sevmiyorsan bırak! kendi hüznümde kaybolayım! benim gönlüm uçurumlardan atılan güllere değil sımsıcak bir merhabaya muhtaç ben senin yüreğindeki karanlık çamurlu sokaklarda yollarda dolaşamam diyorsan bırak loş ve sensiz kalsın acılarım beni boğacaksa sensiz akşamların çaresizliğinde boğsun bırak benim gökyüzümdeki bulutlar mavi olmasın her akşam kaldırımlarda hüzünle ben dolaşayım her umudun ardından karanlıklara atma beni gelmiceksen... olmuyorsa! bırak böyle kalsın ben alıştım! alıştım karşılıksız aşk sözlerini duvarlara yazmaya içimde! şuramdaki ateş beni her gün damla damla yaksa da onunla yaşamayı öğrendim kimseden sevgi dilenmiyorum, yoksa yok ya! duyuyor musun beni bırak sana olan sevgim yakacaksa yok edecekse bırak yok etsin ama sen yakma... her seferinde yanıp kül olmaktan küllerimin savrulup tekrar yakılmasından ben yoruldum... bırak yorgun kaldırım taşları benim hüzünlü yalnızlığımın dostu olsun...