Baba II

Hangi dalı tutsam kırıldı koptu Tutacak bir dalım kalmadı baba Düştümde yanımda kimseler yoktu Candan bir sevenim olmadı baba Karalar bağladım deli gönlüme Dönüpte bakmadım asla dünüme Aşılmaz engel ler çıktı önüme Elimden bir tutan olmadı baba Yerlerde süründüm ama yılmadım Kimseyi suçlayıp hesap sormadım Kahpece sırtından hançer vurmadım Yinede anlayan olmadı baba Engel ler dizilmiş bir bir önüme Dertler tuzak kurmuş her bir yönüme Beden hasret kalmış sanki ölüme Azrail bu canı almadı baba Sarardı yaprağım soldu bak gülüm Her anım işkence her anım zulüm Bıkmışım canımdan gelmiyor ölüm Kefenler bedeni sarmadı baba Dikenli yollarda yürüdüm durdum Canım acıdıkça sineme vurdum Ben kendime dertten bir yuva kurdum Göz yaşım bir silen olmadı baba Kaderim yükünü vurmuş sırtıma Ne çıkar bilemem kara bahtıma Kim oturduysa bu gönül tahtıma Adam gibi orda kalmadı baba Can evim yıkılmış harabe viran Kör talih yüzüme gülmedi bir an Olmadı bedeni şefkatle saran Yarından umudum kalmadı baba