Ufuktaki Umut

Kalbimin derinliklerinde gizli, hayat dolu kişiliğin Bilmem ki, nasıl ulaşsam benliğimi saran bu hücreye. Kara sevdalarla içiçe mısraların aşinasıdır güzelliğin, Bilmem ki nasıl oynatsam kalem tutan elimi, söyle... Gözyaşımla ağlayan küller artık nar oldu bağrıma Seviyorum diyebilmek bu denli zor muydu acaba? Çiçeklerden almış gibisin özünü, bebeklerden saflığını, İnsanlar üzerime kalksa hep yenebilirler mi duygularımı? Toprağımı çiğnerler belki, erken yaşatırlar toprak darlığını Oluk oluk yarılınca o toprak, aşkımdan korkmazlar mı? Çiçekleri koparıyor, bebekleri sevmiyor bu insanlar Çiçekler solup bebekler ağlayınca suçlu yalnız onlar. Aşk mı neymiş? Duygu meltemlerinin getirdiği taze ilhamlar, Seni soluyup yaşatır, beni de Atlantis yakınında boğdurur Uykusuz, geçmek bilmeyen gecenin şafağında tatlı düşümde. Bana gelince; hüviyetim cebimde, oysa ben iki mavi kesişiminde. İki mavi; biri azgın, diğeri sakin ve ikisinde de beyaz alacalar Azgın olan benim, diğeri sevdiğim, gönlümse aradaki ufuklar.