Üryan Bir Acıdır Gözlerindeki Mevsim
S
0
Altın Yaprak
Gönlümün uçsuz bucaksız ovalarına umut ektim,
gözlerinin kuyularından suladım
Bir sevdanın gelgitleriyle donattım gönül soframı,
ben nar-ı yüreğinden beslendim
Her sabah yeni umutlarla açtım kollarımı yar,
ne bana geldin, ne de gelmemi istedin
Bu hayal tarlasında gözyaşıyla biriktim,
onları da ah yağmur ormanlarına gönderdim
Uçurum boylarına ektiğimiz göçebe çiçekleri rüzgâr sular,
derin boşluklara sarılarak gün yüzüne çıkardığımız
düşler tarlasına yağmurlar geciktikçe.
Kıyım hasretlerin coğrafyasında mevsimler hep zemheridir,
gözyaşlarımız bedenimizden inerek tuzlara karıştıkça.
Gözlerimizin yaşına kan karışınca
en çok gecelerin bekleme nöbetlerinde anlarız
gönlümüzün kırık taraflarını.
Günler, devrilmiş bir yaşamdır,
parmaklarımızdan sızan terle buluştuğunda hüznü yüreğimizden tartarız.
Sonu görünmez karanlıkların
ışık huzmelerini ararken yürek işçileri
bir dalganın köpüğüyle üşür gözleri.
Dalgın bir yaşamak andıdır
kadersizlerin yüzündeki çizgiler,
kemirdikçe kamaşır düşleri.
Toplum çalkantılarıyla silkelendiremedikçe böylesi çaresizleri,
kanayan bir yara olarak alır götürür içimizdeki o asil değerleri.
Dinginsiz yağmaların kabuk mevsimlerinden
arta kalan bir tutam sorgu kıymığıdır aşk,
acıtır dokundukça.
Karanlık sulara kürek değdikçe kanar deniz,
bir dökülüşün sargısı yaramıza sokuldukça.
Kırgın damlalar yuvarlanır kimi gözlerimize,
küçücük bir gülüştür canımızı acıtan kimi,
güldükçe o yorgun çehreler açılır mutluluk denen ufuklarda.
Su harladıkça yangını mavi bir masal demlenir hayata.
Kırık dökük öykülerin ılık sayfalarından mevsimler hızla geçer,
sarılır günler kanamalı günlüklerden çıkarılan umarsız sancıya.
Aşkın keskin yollarından geçerken
bir yaşanmışlık kraterine yolu düşer insanın.
Her imlasında sorgulara boğulur,
her bağlacında çekeriz yüreğimizden en derin of'u.
Bir destandır silemediğimiz,
bir düşün hikâyesidir vazgeçemediğimiz
ve her yaşam yaprağı kendi çehremizin sızısıyla büyür.
Biz hayatı yürüdükçe bir yaşam koşuşturmacısının
ürpertili salıncaklarında rüzgâr dağıtır saçlarımızı,
biz ömrümüzün bir kara,
bir ak ütopyasını anlamaya çalışırken yüreğimiz üşür.
İçimizin en tiz sesleriyle kimi başkalarının acısı,
kimi düş ülkemizden gelip geçenlerin sancısı oluruz,
küflü sular yüzerken gönül denizlerimizde.
Doyurulmamış sözcüklerin arsız korkularıyla
yüksek sesle düşünüşün miadı çöker gözlerimize
ve yüreğimiz bir çığlığın dizginine yapışarak
ömrümüzün en büyük boşluğundan gelip geçer dörtnala.
Gönlümüzün miadına yaslanınca güneş bekleriz sarı odalarımıza.
Su küser, rüzgâr içimizdeki gemileri uzaklara iter
ve bakarız yaşama,
dirençli bir yaşamak türküsüyle yürürüz gecelerde.
Biliriz ki, engin bir denizdir ve yaşanası ovalardır hayatın sırrı.
Yüreğimizdeki atıl heveslerle ve kalıcı nefeslerle adımlarken
ve kulaçlarken yaşamı onulmaz sevdalar çıkar karşımıza,
kimi üşür, kimi yanarız.
Hep bir kulaç ötesinde ve birkaç adım ileridedir asıl mutluluk,
attıkça yorulmaz,
yürüdükçe onulmaz oluruz
ve sık sık nefeslenmek ihtiyacına düşüveririz.
Tatlı bir yorgunluktur kimi yaşamak,
yüreğimizin aynalarındaki yansımaları seyrettikçe
inan daha güçlü ve daha mutlu oluruz.
Her yangın uzaktaki düş sandallarına sıçramak istedikçe
sevdanın kürekleri salınır nasırlı avuçlarımızda.
Gölgeler silinir ayın ışıklarla dans ettiği sularda
ve an içimizdeki en hazin yalnızlık olur.
Susar öfkeli gelgitler,
içimizdeki derya işte o an aşkın ovası olur.
Peri masallarına kangrenli avuçlarımızı uzattıkça
bir ihtimalin şavkı düşer sulara,
susar içimizdeki kin dalgaları.
Oysa cam kırıklarıyla bedenimize akseden
bir yağmur mevsiminden kurtularak aşkı arardı simyacılar,
uzak diyarlarda, avuçlarındaki toprak kokularına sarılarak.
Üç günlük ömür derdik ismine,
vefasızlığın aynalarına bakarak.
Her ömür kendini saklardı güneş yanıklarından,
fırtınalı bir mevsim düşerdi aşkla çevrili yürek ambarımızdan.
Yelkenlerini üfürdükçe
yaşanmışlıkların ufuktaki özlemin hayalet kentlerinde
ecelsiz düşlerle avunuruz.
Kıyıdan ayrılmaz oysa dalga,
ağaçların yapraklarına ay düşer ve bütün sorular
ve cevaplarda mavi en çok gülüşlerini gizler.
Her hüküm kendi varsıl umutlarıyla bakar parmaklıklar arkasından.
Sorguların yanaklarına yaş düşer
ve ruhumuzdaki güneşlere sıvanır bir gün gülüşler.
Onulmaz dokunuşların terli yataklarında
aşktır dokunmaya korktuğumuz
ve o aşktır çağlardır gürül gürül aktığımız.
Beyaz bir örtü altına sokuldukça
düşler ekili tarlalarımız,
dudaklarımızdaki zemheri ıslıklarla
biçilir aşk ovalarımız.
Dargın bakışlarımızdaki
o unutuluş şarkılarıyla mevsimler susar,
sevda kendi penceresinden hep uzaklara bakar
ve yorgun zamanların terkisinde bir kadın düşlerini avuçlarında saklar.
Fark aradığımız bir hüzün limanında
usumuzun yalnızlık dalgalarına direnerek
hayata tutunuruz yine de
yaşadıklarımızın sermayesini
yoksul cebimizden çıkararak.
Yaşama mayalanmış katkıların ateşlerine
verince göğsümüzü
bir mutluluk ısısı yayılır bedenimize,
üşümüşlüğümüz gider.
Sonsuzluk dağlarında güneş erken doğar her mevsim,
Soylu sevilerin kentlerine yağmur zamansız iner.
Güneş kurutur damlayı, damla toprağa siner,
gözümüzün güzüne turnalar kanat açar,
her kanat vuruş yaşamak andını dilden dile biçimler.
Hayata dair telaşlarımızın yanık tarlalarında
çıplak ayaklarımızla yürürken
kendi sızımızı unutarak bakarız üryan acılara.
Hep içimizdekilerin tuhaf yansımalarıdır aslında
ardımızdaki gölge
ve biz mutluluk ovalarından geçerken
en çok önümüze bakarız,
göğümüzdeki güzelliklere yüreğimizi dönerek.
Hayat, kendi sesiyle biçimlenen düşler tarlasıdır,
bunun için hasat mevsimlerinde hüznü toplarız.
Işıkları yüreğimizi aydınlatan odaların soluğuyla
pencerelere düşünce bakışlarımızın aksi,
onulmaz bekleyişlerin haykırışlarıyla yudumlarız
gönlümüzdeki aşkı.
Her yudumda hayat dökülür satırlarımızdan
ve biz o sözlerin kilometrelerinden gün çekeriz,
şafak sızılarını göğsümüzde hissederek.
Örülmeyi ve öpülmeyi bekleyen yüreğimizin
sevgi imparatorluklarında
bir yabanıl türküdür dilimizdeki,
duvarlara vurup içimize geri dönen.
Derin denizlerin girdaplarına şiirler savururuz geceleri,
geri gelmez mutlulukların sağrısındaki bedeli
ağrılı göğsümüze yüklemek için.
Yaman bir ağrının kırık danslarıyla hayata gülümsedikçe
ve gönlümüzdeki ağrıları yeni nefeslerle eşeledikçe
ılıman bir iklimin uzak tepelerinde şiirce akarız denizlere.
Dudağımızdaki türkü hiç susmaz,
gönlümüzdeki sızı yüreğimizi avutmaz olur,
işte böylesi anlarda kelimeler ağrımızı
ve yankımızı tanımlayan en büyük dayanak olur.
Hikâyesi: Kıyısına hüzün çöreklenen vedaların sularında
bir ayın şavkı vardır,
içsel döngülerini avucunda saklayarak atar voltalarını.
Umutla karıştırılan sevda çeşnilerinin
kalaysız çanaklarında
inadına lezzet vardır,
hüzündür tartışmasız mayası.
Bir gel/git melodisidir asırlardır dudaklarda,
her meydanda ve er meydanda
ruhumuzun çürük kılıçlarıyla
düşerken toprağa aşkın son damlası.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş