Babam İçin

Kendi küçük yükü büyüktü bir vakit Büyüdükçe büyüdü içindeki sevgi Herkese yetebilme gücü Bana ilk öğrettiklerinde adını Çikolata şeker getiren O sevimli adamdın benim için... Arada bir aile meclislerinde geçerdi adın Ellerin,gözlerin çoğunluklada huyunu aldığım söylenirdi anlamazdım.... çocuk bencilliğinde beklerdim ceplerime doldurulacakları özlerdim hep kısa vakitlere sığdırırdım hasretimi sıkı sıkı sarılırdım boynuna hiç bitmesin isterdim o an.... gelmediğin zamanlarda koklardım yastığını kapardım gözlerimi ve suretini kokunla yaşardım yeni yeni anladım bendeki derinliğini akıp giderken hayat büyümüştüm tıpkı senin gibi şimdi! adın babaydı iki kısa hece aslında çok şey anlatan beni anlamadığını düşündüğüm anlarda bile öğrettiklerini sakladım içimde gururu öğretmiştin bana onurlu olmayı... karşılık beklemeden yardım etmeyi... mütevazı görünmeyi.... sevmeyi,sevilmeyi... uygulamak zor oldu hayata zaman zaman an geldi gücüm bitti dedim kendi kendime yılmadım güç aldım sevginden yaptıklarımı gör yada görme,,, bil yada bilme.... içimdeki heves adını yaşatabilmek daima aktarabilmek belkide gidebildiği yere kadar babacım varlığın tanrıdan armağan bana seni sevmek sevmelerin engüzeli OLSA GEREK....