Sen Uyuyordun

Sen öylece uyuyordun Uzun bir uykuya yatmıştın Duymuyordun. Gecenin diğer adı felaket olmuştu düşüyordu insanların üzerine. Savaşlar kopuyordu asırlar süren acılar gölgelerde saklanmıyordu artık. Sevdaların üzerine yağıyordu durmadan örtüyordu umutlarını geleceğin. Güzel düşlerini koparıyordu gözlerinden doğacak bütün çocukların. Derinlerden gemiler geçiyordu gövdelerinde kan taşıyan her bir damlası bıçak gibi keskin buz gibi soğuktu kanatıyordu incecik bedenlerini. Yüzyıllar hiç durmadan yağıyordu insanların üzerine hiç değişmeyen adı ile. Hangi anne doğurmuştu acıyı yarsaydı gövdesini de çıkarsaydı onu tutunduğu yerden. Gözlerine ışıkları taksaydı yüzyılların ötesinden görebilseydi de doğursaydı kendini yeniden doğacak tüm çocukların geleceğine. Sen uzun uykulara yatmıştın Bedenin kanıyordu Duymuyordun.