Anlatı(aysel Yazıcı)el,dördüncü Kısım

Gözlerini açtığında tüm bedenini saç telinden ayak parmaklarına kadar bir üşüme hali ve titreme sarmıştı.... Gördüğü rüyanın etkisinden kurtulamıyor,bir bebeğin anne karnındaki şekli gibi kıvrılmış yatıyor,içiçe girmiş halkalar benzeri tüm hücreleriyle adeta donuyordu.... Bağırmak istedi,ağlamak istedi,kalkıp yürümek istedi ne yazık ki hiç birini yapamadı... Halâ kulağında çığlıklar içinde ağlayan çocuk sesleri vardı, hepsi bir büyük çukurun içinde toprağın alt tabakalarına gömülü halde,belirgin olarak başları çıkmış,avaz avaz bağırıyor,ellerini uzatmışlar,elimi tut diye ağlıyorlardı.... Hangi çocuğa gideceğini,hangi ağlayan çocuğu sakinleştireceğini şaşırmış gördüğü içler acısı tablo karşısında metanetini kaybetmek istemesede neredeyse yarı bellerine kadar batak ve çamura saplı kalmış çocukları bulunduğu çukurdan tek başına çıkaramadığı için öfkeye kapılıyor gibi olmuş,bunalmıştı.... Çukur büyük olsa bile çocuk sayısıyla karşılaştırılınca alan daralıyordu...... Bulundukları dar alana sığmayan onlarca (belki yüze yakın)kız ve erkek çocuğunun bir bölümü diğerlerinden daha iri yarı güçlü kuvvetli olanları,zayıf ve çelimsiz olanları iteliyor,öncelikle çukurdan kurtulmak için uyanıklık ediyordu sanki... Bu şaşırtan ve insanın içinde büyük fırtınalar estiren sıra dışı görüntüyle boğulmuş,ter içinde kalmıştı ....................... Gördüğü rüyanın etkisinden kurtulamıyor,bunların ne anlama geldiğini çözemiyordu... Rüyada kendisini bir kadın ya da erkek fiziğiyle görmemişti orada vardı fakat görünmüyordu... Görünmediği halde bütün bağırışları olan bitenleri duyumsuyor olması,ondan elini uzatmasını istemeleri ise çok garipti... Sürekli 'elimi tut' 'Bana gel've'önce beni çıkar'seslerini duymasına anlam vermesi imkansızdı.. O yerde hiç kimse yok muydu? Kim atmıştı o çocukları bu çukura? Nereden gitmişti oraya... Neden o? Düşünceleriyle başbaşa kendine gelememişken kapı çaldı.... Üstü başı perişan o şekilde uyuduğundan berbat haldeydi... Gün çoktan doğmuş ve hava güneşli olmalı,pencereden içeriye dolan gün ışıklarından gözleri kamaşıyordu..... Bir dakika diye seslendi.... Aysel Yazıcı temmuz,2011