Anlatı(aysel Yazıcı)el,ikinci Kısım

Uzun bir süredir yollarda olduğundan pek çok hareketi de değişmişti.... Yollar en büyük okul,en büyük öğreticiydi onun için... Kimleri kimleri tanımadı ki yollarda... Her yaptığı yolculukta kendinin farklı yüzleri diye nitelendirdiği insanlar ... Kimi korkak,kimi telaşlı kimi kırılgan,kimi umudu tükenmiş kişiler..... Bazıları ise alabildiğine boşvermiş..... Tanımanın korkunç dehlizlerinde kaybolur gibiydi... Her tanıdığında,daha önceden tanıdığını zannettikleri de dahil insanoğlunun içine kapattığı ve göstermediği gizli yönleriyle karşılaşıyor,uzun uzadıya kendini ve diğerlerini sorguluyor,büyük bir muamma olan insan ruhu karşısında zaman zaman endişeye kapılıyordu. Ne olursa olsun bıkmadan usanmadan tanımıştı insanları,yorulmuştu,çok yorulmuştu ancak yorulduğunada değmişti aslında kendindeki gize adım adım yaklaşıyor,onu bunaltan her şeyle diğerlerini bunaltan şeyler arasında bir bağ görüyordu,bir büyük zincirden kopmuş birbirine bağlı halkalar gibi ilginç olaylara tanıklık ediyordu. Şimdi niye böyle endişeleniyor,derin düşüncelere dalıyordu ki.... Arabaya bindiler,yola koyuldular tekrar... Sürekli yollar,yoldaki şeritler gözünün önünde sıra sıra geçiyordu.... akşam vakitleri olduğundan hava bir hayli de serin olmaya başlamıştı şimdi... Murat: -Sizin karnınızda açtır,emin misiniz otelinize gitmek istediğinizden keşke bu gece misafirimiz olsaydınız bizimkilerde sizi çok merak ediyor? Kadın: -Çok teşekkürler canım,dedi. -O kadar yoruldum ki anlatamam,üstüm başım leş oldu,terledim hemen bir banyo yapmalıyım,bir lokma bir şeyler yedikten sonra uyuyabilirsem uyuyacağım yerimi yadırgıyorum,öyle ha deyince uyuyamıyorum çünkü. Murat uzun uzun konuşmak istiyordu,kah kekeliyor heyecanlanıyor kah çoşkulu çoşkulu bağıra bağıra tiz sesiyle çevreyi anlatıyordu... -Tam sizin isteğinize uygun bir yere gidiyoruz şimdi... Bir yarım saat daha yolculuktan sonra günün son ışıklarını uğurlamak üzreyken,serinliği ve yorgunluğu tamamen unutturacak bir su kenarına geldiler... Alabildiğine kızılllık içinde gökte ay doğmuş gibiydi.. Kadın düşüncelerine dalmış halde arabanın camından bakarken gözlerini kamaştıran manzara karşısında şok olmuştu... Arabaya bindiklerinden ve karşılaştıklarından beri çekingen duran Murat'ın küçük kardeşi ilk kez konuştu.. -Beğendiniz değil mi? Beğenmemek mümkün olabilir miydi.... Burası bir masal diyarıydı sanki. Sessizliğin içindeki sesleri duymak istedi,camı sonuna kadar açtı... Rüzgarın kulakları okşayan sesiyle karşılaştı,içi sevinç doldu... Bir şarkı fısıldanıyor gibiydi şimdi çok uzaklardan ,sözlerini tam anımsayamıyordu sanki. Eli boynundaki kolyeye gitti,durakladı..... Aysel Yazıcı Temmuz,2011 İstanbul