Ay Kız -1(anlatı,aysel Yazıcı)

Oldum olası tek başına yürürken arkasından birisi gelmesinden tedirgin olurdu, belki okuduklarından belki düşlerinden. Sırtını döndüğünde sırtından bir darbe alacağını düşündüğünü kimseye söylemiyordu,daha doğrusu söyleyemiyordu..... Hızlı hızlı yürüdüğü karanlık yokuş yolda ayak sesleri işitir gibi olduğunda durup,bekliyordu eğer arkasından biri ya da birileri geliyorsa onlara yol veriyor,ondan sonra yine yoluna devam ediyordu..... Küçük yaşlarından beri edindiği bu alışkanlık bir çeşit hastalık halini almıştı.... Tek başına ağır ağır yoluna devam ediyor,bir yandan da elindeki fenerle önünü görmeye çalışıyordu sokak lambalarının çoğunda arıza olmalı bunun için sokaklar karanlık diye içinden geçirirken önüne bir köpek fırladı.... Siyah iri köpeğin gözleri karanlığın içinde panter gibi parlıyordu,köpek neden olduğu bilinmez bir hınçla dolu havlıyor,bir şeylerden rahatsız olmuş tavrından daha çok adeta pusuya yatmış avını bekler gibi hırlıyordu. Allah kahretsin dedi,hep ardımdan gelecek tehlikelere hazırladım kendimi bu Allah'ın cezası hınç dolu köpekde nereden çıktı karşıma,yoluma nasıl devam edeceğim? Köpeğin havlaması gecenin sessizliğine karıştı,birdenbire çıkan hafif rüzgar eşlik etti bu sese yokuş yol boyunca tek sıra halinde dizili koyu gölgeli ve yüksek ağaçlarda yapraklar rüzgarla beraber bir ninni tutturmuştu şimdi. Ortada kimsecikler yoktu,evler uzaklarda kalmıştı. Şehrin en kalabalık caddeleri onun yaşadığı yerden bir hayli uzaktı,sessizliği tercih etmişti,bazı zorluklara katlanmak gerekiyordu bunun için.... Gecenin bir yarısında evde çok bunaldığından,boğulur gibi hissettiğinden dışarı çıkmıştı.... Artık yaşlanıyor muyum, niye bu denli çok bunalıyorum ?diye diye hiç farkında olmadan ağaçlıklı yoldan geçmiş,düşünceleri onu yokuş yol boyunca takip etmiş,sonunda evden ne kadar uzaklaştığını bile anlamadan kör karanlıklara dalmış,ta ki karşısına bu köpek çıkana kadar farkına bile varmamıştı yürüdüğü yolun çokluğunun. O gece hissettikleri bundan yıllar önce yaşadığı bir başka geceyi hatırlatmıştı.... Gözlerinin önünden geçmişteki o an film şeridi gibi geçmeye başlamıştı bile. Uykusundan sıçrayarak uyanmıştı. Rüyasında kocaman siyah bir köpek onu kovalıyordu. Her yer kapkaranlıktı, şimşekler çakıyor,gök gürlüyordu.. Birden şiddetli bir yağmur başladı,iri yağmur taneleri camlara vurdukça korkudan dişleri birbirine vuruyordu.... Küçük kız sahip olduğu tek oyuncak olan, kumaşlardan yama yaparak dikmeye çalıştığı ay şeklindeki yastığına sarıldı.... Göz pınarlarından iri iri göz yaşları yanaklarına iniyor, yumruk gibi bir büyük sıkıntı boğazını parçalıyor, yüreğine düşüyordu.... Yastığına bir de isim takmıştı 'Ay Kız' Ay kız onun her şeyi olmuştu,annesi öldüğünden beri annesi başka bir kardeşi olmadığı için,kardeşi, ablası henüz okula gitmediği için evcilik oynadığında okul arkadaşı,oyun arkadaşı sırlarını anlattığı sırdaşı,en çok sevdiği,bir evcil hayvanı olmadığından kedisi,köpeği,tavşanı,balığı şımardığında ,üzüldüğünde ,sevindiğinde, korktuğunda, heyecanlandığında tek yakın arkadaşı. Ninesinin gözleri artık çok zor görüyordu en son doğum gününde ona küçük bir dikiş kutusu hediye etmiş,renk renk kumaş parçalarıyla kendisine oyuncaklar yapmaya başlayacağını söylemişti bir kaç ay önce bu sözünü ne yazık ki tutamadan çok hastalanmış ve ninen artık geri gelemeyecek bir yere gitti demişti babası babasının bu üstü kapalı anlatışına rağmen gerçeği anlaması uzun sürmedi.... annesi gibi ninesi de ölmüştü. Şİmdi ise,eskiden uzun iş yolculuklarına çıkan babasıyla tek kalmıştı bu evin içinde.. Küçük kız kendi kendine bir yastık dikmeyi başarmıştı bundan kısa bir süre önce. .............................. 2011,İstanbul Not. Ay Kız -1(Anlatı,Aysel Yazıcı)