Reyhan Kokulu Periler - I X.
İ
0
Altın Yaprak
IX.
Nebi hoca, birkaç emekli öğretmen arkadaşı dışında kimseye haber vermedi. Orta okul müdürünün eşi Aysel hanım, eve gelir gelmez eşini salonda bırakarak kızı Funda'yla soluğu mutfakta aldı ve Reyhan'ı sıkıştırmaya başladı:
- Bu iş nasıl olup bitti kız? diye sordu. Anlatsana!
Reyhan'ın:
- Aysel teyze olup biten bir şey yok, bu akşam beni istemeye gelecekler, hepsi bu işte. demesi merakını arttırmaktan başka bir işe yaramadı. Israrla:
- İyi de, iş bu noktaya nasıl vardı? Sen bana onu anlat! diye diretti. Reyhan:
- İşin vardığı bir nokta yok henüz. Beni bu akşam istemeye gelecekler diyorum. Hepsi bundan ibaret!
- Ben de inandım sanki, kızım baban onay vermese Fermani'nin ailesi kalkıp tâ Ankara'dan buralara kadar gelir miydi? Kim girdi araya, babanla ne konuştu?
Reyhan, kadının dinmek bilmeyen merakı ve soru yağmurundan hoşnut olmamıştı. Bu konuşmanın fazla uzamasını istemeyen kırılgan bir sesle:
- Aysel teyze konuşulan bir şey yok. Ne konuşulacaksa bu akşam konuşulacak. Siz de buradasınız işte. Kendiniz de konuşmalara tanık olursunuz.
Kadın, incinmiş bir tavırla mutfak penceresinin önüne bir sandalye çekerek bahçedeki kiraz ve sınırdaki iğde ağaçlarını seyrediyormuş gibi davrandı. İçindeki gem vuramadığı merakı olmasa, Reyhan'ın bu tavrından sonra bir tek kelime konuşmayacağını biliyordu.
Uzun müddet sessiz oturduktan sonra, kendini tutamayarak Fermani'nin ailesini sordu:
- Nasıl bir aile, Fermani kimleri getirdi?
Merakı dinmeyen Aysel hanıma, nasıl bir yanıt vermesi gerektiğinin sıkıntısına düşen Reyhan'ın, bahçe kapısından gelen takırtı sesiyle yüzü aydınlandı:
- Gelenler onlar olmalı, dedi. gidip yukarı buyur edeyim!
Reyhan, mutfaktan çıktıktan sonra annesi kızına döndü:
- Kızım, bunlar işi çoktan pişirmiş, dedi. Baksana kız kendisinden ne kadar da emin.
Funda, annesinin Reyhan'a karşı davranışını yargılayıcı bulmuştu.
- Anneciğim, bence sen Reyhan ablamı fazla sıkıştırdın dedi. Merdivenden yukarı çıkan ayak seslerine kulak kabartarak: Bak, işte geliyorlar birazcık olsun sabredemez miydin?
Reyhan'dan sonra öz kızının söyledikleri de kadının hoşuna gitmedi. Fermani'nin ailesini salona alan Reyhan mutfağa döndüğünde ayağa kalkan kadın:
- Gideyim de gelenlere hoş geldin diyeyim bari. dedi. Gözlerini kızına dikerek: Gel kız, haydi salona gidelim. Davranışlarında hiçbir telâş belirtisi bulunmayan Reyhan:
- Aysel teyze, rica etsem: Funda yanımda kalsa, dedi. Bana biraz yardım etsin.
Kadın sinirli bir sesle:
- Kalsın, kalsın. dedi. İkiniz de aynı kafadansınız nasıl olsa! Yanıtını alamadığı soruları ile birlikte salona yürüdü. Çantasını bıraktığı koltuktan kucağına alarak oturduktan sonra gelenleri:
- Hoş geldiniz. diyerek süzmeye başladı. Gözlerini ısrarla Fermani'nin annesi üzerinde dolaştırsa da, beyaz tülbentli yaşlı annenin bakışlarını bir türlü yakalayamadı. Yerdeki halının çiçekli motifleri, oğlu kadar heyacanlı olduğunu gizlemeye çalışan annenin gözlerinde uçuşuyordu.
Aysel hanım, gözlerini Fermani'nin annesinden Reyhan el öpmeye geldiğinde ancak ayırabildi. Reyhan ile birlikte kadının bakışları da salonun içinde dolandı. Babasının elini öptükten sonra Fermani'nin annesinin önüne gelen Reyhan'a, yaşlı kadın ayağa kalkarak elini uzattı. Aysel hanımın pür dikkat bakışkarının altında; Fermani'nin annesi, elini öpen Reyhanın'ın yüzünü avuçlarının içine alıp hafif bir tenessümle gözlerine baktıktan sonra, perinin alnını öperek sessizce yerine oturdu. Diğer konukların da ellerini sırayla öperek mutfağa dönen Reyhan'ı heyacanla bekleyen Funda:
- El öperken seni izledim, dedi. Kalbim duracaktı ay!... Senin Fermani abimin annesinin elini öptüğün o ne sahne neydi öyle? Peri masallarındaki gibiydi! Abla sen nasıl bu kadar sakin olabiliyorsun? Ben olsaydım kadının ayakları dibine düşüverirdim! Kalbin duracak gibi olmadı mı senin? Reyhan gülerek:
- Oldu! diye ağzından kaçırdı. Ama şimdi değil. Yıl başı gecesi oldu!
- Yıl başı gecesi mi? Ne oldu ki?...
- Şimdi zamanı değil. Anlatmak uzun sürer. Söz, ileride anlatırım sana.
- Yıl başı gecesi ha? Meraktan ölürüm...
- Israr etme! Anlatacağıma söz verdim. Şimdi sırası değil. Dedim ya, anlatması uzun sürer. Sen şimdi bana yardım et. Ben kahveyi kaynatırken sen de su bardakları bir kez daha durula, suları doldur. Ben kahveleri dağıtırken sen de peşimden suları dağıtırsın.
Aysel hanım. Reyhan'ı alnından öperek yerine oturduktan sonra da sesi-soluğu çıkmayan yaşlı kadından gözlerini ayıramadı. Kadının kendinden emin tavrı ve asil duruşu merakını büsbütün arttırmıştı. Bir kaç kez kadına birşeyler sormak için niyetlendiyse de beylerin kendi aralarındaki konuşmalarından fırsat bulamadı. Beylerin sessiz kaldığı bir sırada tam konuşmaya niyetlenirken, bu kez de Reyhan'ın kahve tepsisi ile salona gelişi buna fırsat vermedi. Kahve fincanları ve su bardaklarının toplanmasından sonra beylerin kendi aralarındaki değişik konulardaki konuşmalarını can sıkıcı buldu. Beylerin sustukları bir anı fırsat bildi. Fermani'nin annesini küçümseyen gözlerle süzerek, alaycı bir sesle:
- Hanım, sen hiç konuşmayacak mısın? diye sordu. Geldiğinden beri sesini duymak şerefine erişemedik henüz. Oğlanın annesi değil misin? Söyleyecek bir sözün yok mu bizlere?
Kadının sözleri salonun havasını bir anda değiştirdi. Kimse söyleyecek bir söz bulamadı. Onlarca bakışın ağırlığını üzerinde hisseden Fermani'nin annesi başını yavaş yavaş kaldırarak kardeşi Eyüp ile göz göze geldi. Kardeşinin gözlerindeki onayı okuduktan sonra Aysel hanıma dönerek:
- Erkeklerin konuştuğu yerde kadınlara susmak düşer dedi. Biz büyüklerimizden böyle öğrendik, bizden sonrakilere de böyle öğretiyoruz. Söz gümüşse, sukut altındır kurban!
Aysel hanımın yüzü aldığı yanıtla kıpkırmızı oldu. Bir zavallı olarak gördüğü yaşlı kadından hiç ummadığı bir ders almıştı. Okul müdürü, eşinin yüzüne şamar gibi inen yanıtın ardından uzun süren sessizliği, eşinin adına özür diliyerek bozdu:
- İnsanın bazan söylemek istediği ile söylediği farklı olur dedi. Yanlış bir anlaşılma oldu. Eşimin amacını aşan sözlerinden dolayı değerli misafirlerimizden özür dilerim. Aslında biz muhabbete kendimizi fazla kaptırdık. Misafirlerimize derdiniz nedir diye sormadık... diyerek salonda esen soğuk havayı değiştirmek istedi. Bir müddet bekledikten sonra kimseden bir ses -seda çıkmadığını görünce Fermani'nin dayısına dönerek: Efendim siz meramınızı dile getirmeyecek misiniz? diye sordu.
Eyüp, sanki kadınların arasındaki talihsiz konuşma hiç geçmemiş gibi sakin bir ses tonu ile Nebi hocaya:
- Hocam, Allah'ın emri ile kızınız Reyhan'ı oğlumuz Fermani'ye istemeye geldik, dedi. Emriniz başımızın üstüne, vereceğiniz karara boynumuz kıldan incedir.
Nebi hocanın dudaklarından dökülen kelimeleri misafirlei nefesini tutarak tutarak dinlediler:
- Hayatta düşündüğüm tek şey sevgili kızımın mutluluğudur. Allah'ın yazdığını kulun bozmaya gücü yetmez! Her iki taraf için de hayırlı ise, olsun derim!
Fermani'nin annesi, Nebi hoca'nın kısa süren konuşmasının ardında tuttuğu nefesini raratlıkla boşaltıp, oğlunun gözlerine bakarak yerinden doğruldu. Fermani de annesinin peşinden salondan ayrıldı. Yaşlı kadın mutfakta bekleyen Reyhan'a bir kez daha elini uzattı. Reyhan'ın öpüp alnına götürdüğü el, sırtına dolanarak genç kızı kucağına çekti.
- Kurban olduğum kızım, şanımızı yere düşürmedin ya... diyerek genç kızı yanaklarından öperek kucakladı. Gözlerine hücum eden yaşları zaptetmeye çalışarak Fermani'ye döndü: Yüzükler... dedi.
Funda, sağında Reyhan solunda Fermani arkasında kirpikleri nemli kadınla beraber, üzerinde kırmızı ipek kudela ile bağlanmış yüzükler ve makas bulunan gümüş alaşımlı tepsiyle salona girerken bir kaz daha nefesler tutuldu. Funda babasının önünde durarak:
- Yüzükleri kesme şerefi sana düştü babacığım dedi. Müdür bey ayağa kalkarak:
- Sevgili konuklar. diyerek söze başladı. Hepinizin huzurunda Reyhan ile Fermani'nin söz yüzüklerini kesiyorum. Bir ömür boyu mutlu olsunlar inşallah! diyerek, Reyhan ve Fermani'nin birbirlerine taktıkları yüzüklerin kurdelasına makası uzatırken Funda bağırdı:
- Makas kesmiyor baba! dedi. Kesmiyor işte... Sonra Fermani'nin dayısına dönerek: Makas kesmiyor! diyerek, gözleriyle elinde tuttuğu tepsiyi işaret etti.
Fermani'nin dayısı ceketinin iç cebinden beşyüz lira çıkarıp gülümseyerek tepsinin üzerine bıraktıktan sonra Funda:
- Kalbim duracak baba! dedi. Babacığım kes yüzükleri!
Kurdelanın kesilmesi ile konukların hepsi ayağa kalkarak alkışlar arasında Nebi hocaya: ''Hayırlı olsun! '' dediler. Funda beş yüz lirayı Reyhan ve Fermani'nin üzerinde dolaştırdıktan sonra avunda saklayıp:
- Rüya gibi bir gece! dedi.
Aysel hanımın gözleri, çaylar ve börekler dağıtılırken Reyhan'ın kulaklarında ışıldayan zümrüt küpelere takılıp kaldı.
Söz yüzüklerin takılmasından bir saat kadar sonra misafirler Nebi hocanın evinden ayrıldılar. Aysel hanımın sözlerine yaşlı kadının verdiği şamar gibi yanıtla akıllarda kalan gece ile ilgili olarak, misafirlerin başkalarına anlatacakları çok şey vardı.
Aysel hanım bahçe kapısının dışına çıkar çıkmaz:
- Kız kendi göbeğini kendisi kesmiş. dedi. Böylesini de ilk defa gördük! Olanları gözlerinizle gördünüz işte. Her şey önceden plânlanmış, Oğlanın annesine ne demeli ya?... Perde arkasından herkese kumandayı veren kendisi, görünüşte hiç ses çıkarmayan da kendisi... İçinden pazarlıklı kadın, ne olacak...
Müdür eşinin sokakta daha fazla konuşmasını istemedi:
- Hanım boşver sen bunları dedi... Allah mesut bahtiyar etsin. Sonları hayırlı olsun inşallah.
Kadın kocasının sözlerini hiç duymamış gibi Funda'ya:
- Kız o yeşil küpeler de nereden çıktı? diye sordu. Yüzükler kesilmeden önce Reyhan'ın kulaklarında küpe yoktu.
- Fermani abim kendi eliyle taktı onları. Yüzükler kesildikten sonra mutfakta kendisi taktı.
Fermani ve ailesi gece yarısından sonra evden ayrıldılar. Sanki her şey bir rüya içinde olup bitmişti. Fermani'ye, yaşadıkları uyandığında her şeyin sona ereceği bir rüyaymış gibi geliyordu.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş