Ağlıyorum Şimdi

Cam kırıklarıyla sunulmuş bir sevdanın kanamış yarasıyım. Seni bunca sevmeseydim, ki sevdim mi sınırsız severim bilirsin! Bunca acıya ne gerek vardı şimdi? Bütün anlamlı anlamların anlamı silik kalıyor Sevda yokuşunda… Seni bunca sevmeseydim, ki sevdim mi ölürdüm bilirsin! Ne gerek vardı şimdi bu kadar saçmalığa? Körlüğümün bu derin karalığında; Işık olarak seni bi muma dönüştüren, bu huylarımı hiç sevmiyorum. Ama karanlığımda sendendir bilesin! Seni bunca sevmesem; Bu denli kendime aydınlık kalabilir miydim şimdi? Ayrılığı isteyen dillerim lal olsun. Seçemedim karaları aklardan, Akları karalardan. Nasıl olsa bitecekti bitmekte olan, Ne gerek vardı şimdi zamana? Bu mevsime hazırlıksız yakalandım. Seninleyken çektiğim acılar bile bu kadar denklem değildi bana. Şimdi ise bi çerçeve kalışım nedendir olmayan fotoğraflarına? Seni bunca sevmesem; Matematik denklemleri umurumda olur muydu şimdi? Sana her gelişim yüreğim avuçlarımda, Beni içten içe yokoluşa sürüklüyordu. Sana karşı kazanılacak zaferim varsa bile Ben baştan yenilgiyi kabullenmiştim. Her iç çekişimde, Beni teselli etmedi sıcaklığın. Ağlamamak kandırmak olurdu. Ağlıyorum… Ağlıyorum şimdi…