Senden Gidiyorum

upuzun büklüm büklüm kıvrılan yollar nereden geliyorum? hayır..! nereye gidiyorum? arkamda kalanlar arkama bakmadan çekip gittiğim yılan yollar yalancı dünyanın riyaları dökülmüş renkler sökülür ardımdan… bir otobüs koltuğunda büzüşmüş düşüncelerim dalarım geleceğimden çok uzak hayallere bakabilseydim bir kez bakabilseydim geriye belki de son kez görecektim pişman bakışlarını boş şimdi bomboş terkedilmiş topraklarda ölüm görmüş bizi sobelemiş… sıra sıra garip köyler hep bir yerlere gidenler var ve hep el sallayanlar ardına bakanlar için dakikalarca uzanırlar işte orada küçük bir çocuk ve ninesi belki bir adım daha atsa dökülmeyecek dünyasının renkleri yeşil yemyeşil olacak bahar dalları gibi üstünde tomurcuklar arkasındaki simsiyah dünyadan arınıp belki de mavi mavi uçacak kanat takıp… sevilmekten kaçışlarımın son durağında ineceğim biliyorum sevmekten vazgeçip öğreneceğim bende sevilmeyi acılarımı boyatacağım tekrar rengarenk siyahlar üstüne kat kat kapanıncaya kadar, alacağım kalbiminde helalliğini söz seni hatırlamayacağım… bu yollar uzayacak böyle daha öncede geçmiştim buradan gururumla beraber ama sonu nereye gider biliyorum artık ve beni kimin karşılayacağınıda içim hiç senle olduğum gibi kıpırdamayacak gözlerim öyle bakmayacak tenimi de ısıtamayacak saran kollar biliyorum… ama artık ben sevilmeyi hak ediyorum acı çeken sevmelerim yerine. sevenler sevdiğine kıyamazmış "bu " diyor yüreğim "işte bu kendini adayacağın" sanırım bu durakta iniyorum… dönüp bakıyorum son bir defa daha geriye minik bir el uzanıyor ardımda kırık tahta kapıdan simsiyah dünyasının baharlarında bir küçük çocuk bir adım daha atsa belki kurtulacak renkler kıvrılıyor yollar kaybolarak gözlerinde