Armağan

-I- ölümsüzlük yalan, diyordu zaman dinle bak, içindeki o lacivert uçurum derin bir kuyunun hüzünlü şarkısıyla çağırıyor seni hiç usanmadan ama sen ölüm yokmuş gibi sev ve dinle sevincin şarkılarını hayat ağacının yapraklarından çünkü yapraklar da uçuşur bir gün sensiz de eser rüzgâr çıplak ağaçlarda an kısadır ve aşk bir armağandır sana -II- duyuyordum, dinlemeyen ruhumdu kalbim yalnız bir savaşçının korkularıyla uçurum kadar derin bir hayat arıyordu ve gerçek, melankolik bir anın aynasında söndürdü kalbin ışıklarını simsiyah labirentte meşalesini yakan zamansız bir tanrı gibi belirdi zaman ölüm, dedi tendeki sureti içindeki aynanın alnında gezdirirken yalnızlık ellerini an lacivert bir yalandır kendi zehrine tapan acımadan emzirir zehriyle düşlerini sordum ona, gerçek hangi yüzün senin? dedi; ben gerçeğim, senden başka yüzüm yok ölüm sensin ve ölüm tek sevgilimdir benim -III- kristal bir fanusa kapattım çığlığımı sunmak için sonsuz tapınağın ilahlarına hep birlikte girdik anın lacivert kapısından ben, yıkılmış düşlerim ve aşk ve yalan sunak taşında sessizce bekleyen zaman merhamatle baktı uzun uzun yüzüme dedi; acelen ne, şimdi gerçeksin, bu an ölüm ülkesinden senin için çaldığım ve sana verdiğim tek armağan unutma düşlerini, kalbindeki gerçeği çünkü yalan olacaksın birazdan